دو همدم

برام جالبه. رفته بودیم ارم. معلوم نیست چند نفر ما رو دیدن. برام مهم نیست اونی که مهمه این که عزیزم خیلی مهربون. برا همینم هست که دوست داشتنی. برا این که حرف گوش کنه عاشقم نه برا این که فقط گوش می ده ها. انقد خوبه که هر صفتش دیوونم می کنه اما مهربونی و حرف گوش کنیشو خیلی بیش تر دوست دارم.

اولا بلد نبود دستم بگیره من خودمم بلد نبودم هزار نفر رو زیر نظر داشتیم تا به الگوی خودمون رسیدیم. از دوست هر چه برآید لاجرم بر دل نشیند و نشست از اون اول تا الان که لحظه لحظه انتظار گرمای دستاشو می کشم